Leszek Ojrzyński: Życie pisze różne scenariusze

fot: Tylko Piłka

Miał wprowadzić Zagłębie na zaplecze ekstraklasy, a tymczasem sosnowiczanie II-ligowe rozgrywki zakończyli dopiero na 5. miejscu. Mimo tego niepowodzenia Leszek Ojrzyński okazał się największym wygranym minionego sezonu z pracowników sosnowieckiego klubu, bo niespodziewanie otrzymał ofertę pracy w ekstraklasie. W nowym sezonie poprowadzi Koronę Kielce.

- Miał być awans o jedną klasę rozgrywkową, tymczasem wykonał pan podwójną woltę, tyle że nie jako trener Zagłębia. Zaskoczenie było duże gdy Korona złożyła ofertę?

- To była tak zwana propozycja nie do odrzucenia. Nie ma chyba takiego trenera, który pracując w trzeciej klasie rozgrywkowej nie przeniósłby się do najwyższej. Tak to w życiu bywa, że życie pisze niespodziewane scenariusze. Nie sądziłem, że w takich okolicznościach zgłosi się do mnie klub z najwyższej półki. Cieszę się, że doceniono to, co do tej pory zrobiłem.

- Czuje się pan na siłach poprowadzić klub w ekstraklasie?

- Człowiek po to się szkoli i uczy, aby osiągnąć jak najwięcej. Zawsze w głowie świtała myśl, że fajnie byłoby pracować w ekstraklasie. Miałem nadzieję, że taka chwila kiedyś później nadejdzie, no i się udało. Trudnych wyzwań się nie boję.

- Nie obawiał się pan reakcji piłkarzy Korony? Nagle ma ich prowadzić ktoś bez doświadczenia w ekstraklasie, trener który jeszcze kilka tygodni temu jeździł ze swoim zespołem na mecze do Wągrowca czy Zdzieszowic?

- Uważam się za profesjonalistę i za takich mam także piłkarzy, z którymi przyjdzie mi teraz pracować. W dotychczasowej pracy szkoleniowej prowadziłem kilka klubów, pracowałem z wieloma piłkarzami, niektórzy z nich, jak Adrian Mierzejewski czy Robert Lewandowski, dziś decydują o obliczu reprezentacji Polski. Jestem przekonany, że szybko znajdziemy wspólny język.

- W ostatnim czasie pracował pan głównie na Śląsku i w Zagłębiu. Raków Częstochowa, Odra Wodzisław, potem Zagłębie Sosnowiec. W Odrze pieniędzy brakowało na wszystko, w Rakowie też nie było lepiej. Płacono co prawda w Sosnowcu, ale tak w klubie z Częstochowy, jak i Zagłębiu, kibice na wieść o odejściu nie lamentowali. Ostatni okres nie był najlepszy w pańskiej dotychczasowej pracy trenerskiej. Pojawiały się głosy, że jest pan konfliktowy.

- W grupie każdy jest mocny, każdy może wylać swoje żale. Szkoda, że nigdy nikt nie powiedział mi w twarz co do mnie ma. Zabawna sytuacja miała miejsce w Sosnowcu. Podczas jakiegoś meczu na płocie wywieszono transparent „Kibice Zagłębia przypominają, że 7. miejsce nie jest premiowane awansem”. Potem poprosiłem o spotkanie z nimi. Przyszło ze trzydziestu,  zapytałem, który z nich ma mi coś do zarzucenia. I wie pan co? Nie było ani jednego chętnego do dyskusji. Osobiście pobyt w Sosnowcu będę wspominał bardzo miło, bo były tam świetne warunki do pracy, treningu, a i pieniądze były na koncie na czas. Dla porównania w Rakowie przez 5 miesięcy pracowałem za darmo, a w Wodzisławiu to już lepiej nie mówić, tam nie dostałem ani grosza. W każdym z tych klubów czegoś się nauczyłem, zawsze trzeba szukać pozytywów. W przeszłości pracowałem w jeszcze gorszych warunkach, jak np. w Stargardzie Szczecińskim, gdzie piłkarze przyjeżdżali głodni na treningi, czy też w Łomży. Mimo to uważam, że z każdego doświadczenia życiowego trzeba wyciągać wnioski. Co do kwestii mojej konfliktowości, to taką łatkę po jakimś zatargu można przypiąć każdemu. Zawsze walczyłem o zawodników, o drużynę. Może to się komuś nie podobało? Nie zaprzątam sobie tym głowy, robię swoje.